Angielski Pacjent

reż. Anthony Minghella

scen. Anthony Minghella

1996

 

Dokładnie 14 lat temu swoją premierę miał film "Angielski Pacjent" Anthony'ego Minghelli - jeden z moich ukochanych melodramatów. To poruszająca opowieść o miłości, samotności i wojnie - rok 1943, kanadyjska pielęgniarka Hana opiekuje się tajemniczym człowiekiem, którego ciało uległo poważnym poparzeniom wskutek katastrofy lotniczej. Kluczem do odkrycia tożsamości i przywrócenia wspomnień tajemniczego pacjenta jest jedna książka i długie rozmowy...

Równolegle do wydarzeń z roku 1943 możemy oglądać wspomnienia pilota - jego nieszczęśliwy romans z zamężną kobietą i konieczność wyboru między miłością a przyjaźnią z dramatem II Wojny Światowej w tle. 9 zasłużonych Oscarów (najlepszy film, reżyser, aktorka drugoplanowa, muzyka, scenografia, kostiumy, zdjęcia, dźwięk i montaż) plus niesamowite, sugestywne aktorstwo nagrodzonej Oscarem Juliette Binoche, znakomitego Ralpha Fiennesa i Kristin Scott Thomas, a także Willema Dafoe oraz Colina Firtha w rolach drugoplanowych.

LEKTURA OBOWIĄZKOWA.

Zapraszam do podglądania bloga na Facebooku!

Idea in Details part 2.

Powracając na moment do butów, w ciekawy kontekst ujmuje je reżyser filmu "Siostry" ("In her Shoes", 2005), Curtis Hanson. Starsza, Rose (Toni Colette), jest odnoszącą sukcesy zawodowe prawniczką z kompletnie niepoukładanym życiem uczuciowym. Młodsza Maggie (Cameron Diaz), cierpi na rodzaj dysleksji uniemożliwiający jej swobodne czytanie, co chwila traci każdą kolejną, z trudem zdobytą pracę i cały świat opiera na swojej urodzie, zabawie i alkoholu. Jedyne, co łączy siostry, to rozmiar butów i to właśnie przed wielką szafą rozgrywa się dosyć banalny, a jednak bardzo prawdziwy dialog. Rose, zapytana, dlaczego kupuje dziesiątki par butów, najczęściej bez zamiaru włożenia ich kiedykolwiek później, odpowiada: Kiedy czuję się źle, lubię zrobić sobie jakąś przyjemność. Ubrania nigdy dobrze na mnie nie leżą, od jedzenia robię się jeszcze grubsza, a buty zawsze pasują.

Ubranie może stać się przypadkowo początkiem zupełnie nowej znajomości. Tak, jak w przeuroczej komedii romantycznej "Igraszki Losu" ("Serendipity", 2001) w reżyserii Petera Chelsoma. Sara (Kate Beckinsale) i Jonathan (John Cusack) podczas bożonarodzeniowego szału zakupowego wpadają na siebie w jednym z nowojorskich centrów handlowych, mając zamiar kupić tę samą parę czarnych rękawiczek. Udają się później do klimatycznej kawiarni, gdzie Jonathan od razu odkrywa, że są sobie przeznaczeni. Sara jednak, ogarnięta obsesją powierzania swojej przyszłości znakom losu, rozpoczyna bardzo dziwaczną grę, przez którą ponownie będą mogli spotkać się dopiero po kilku latach. Nie można tutaj również pominąć ikonicznej roli rękawiczek w innym filmie – tytułowa postać w "Gildzie" ("Gilda", 1946) Charlesa Vidora grana przez Ritę Hayworth podczas słynnego tańca do piosenki "Put the Blame on Mame", kołysząc biodrami zdejmuje długie, czarne rękawiczki. Scena została uznana za jedną z najbardziej erotycznych w historii kina, z powodu niezaprzeczalnego seksapilu Hayworth.

Różne może być także znaczenie biżuterii – w swoim "Matadorze" ("Matador", 1986) Pedro Almodóvar ukazuje groteskowy obraz obsesji zabijania. Jego morderczyni bowiem uśmierca swoich kochanków w momencie uprawiania miłości swoją niezwykle ostrą szpilką do włosów. Noszenie obrączki zaginionego Dickiego Greenleafa (Jude Law) przez Toma Ripley'a (Matt Damon) w filmie "Utalentowany Pan Ripley" ("Talented Mr Ripley", 1999) Anthony'ego Minghelli sprowadza na tytułowego bohatera podejrzenie o morderstwo zaginionego przyjaciela. Za to w komedii "To Właśnie Miłość" ("Love Actually", 2003) Richarda Curtisa, żona (Emma Thompson), nie znajdując pod choinką złotego naszyjnika, który przypadkowo odkryła wcześniej w rzeczach męża (Alan Rickman), utwierdza się w przekonaniu o jego romansie i bardziej wyjątkowym traktowaniu kochanki. 

 

Prawdopodobnie nie jest tak, iż filmowcy w poszukiwaniu inspiracji przesiadują całymi dniami w garderobach (własnych lub swoich żon). Jednak, oglądając niektóre filmy, nie można oprzeć się wrażeniu, że nikt nie powinien traktować mody z pogardą. Przekonanie o tym, iż ubranie nie tylko zdobi, ale także niesie ze sobą konkretne znaczenie, jest już bowiem bezdyskusyjnym faktem. 

Zapraszam do przeczytania tekstu w całości w Eclectic Magazine oraz na filmowego Facebooka.

fotografie: mmimageslarge.moviemail-online.co.uk, jonathankiefer.files.wordpress.com, aceshowbiz.com, imdb.com.

Utalentowany Pan Ripley

Dzisiaj coś bardzo aktualnego - z jednej strony wspomnienie obłędnego rodzinnego wyjazdu do słonecznej Italii, z drugiej strony - jednego z moich ulubionych filmów, który po raz pierwszy oglądałam już kilka lat temu, ale do dziś zachwyca mnie historią, aktorstwem i wspaniałą muzyką. Kiedy kilka dni temu szliśmy cudną Via del Corso, to mój Tato przypomniał, że w Rzymie nakręcono część zdjęć do "Utalentowanego Pana Ripley'a" Anthony'ego Minghelli (1999).

I rzeczywiście - Dickie Greenleaf (Jude Law) mieszka ze swoją narzeczoną (Gwyneth Paltrow) we Włoszech i to właśnie tam odnajduje ich Tom Ripley (Matt Damon), Amerykanin wysłany do Italii przez ojca Dickiego, mającego nadzieję na sprowadzenie marnotrawnego syna z powrotem do domu. Tom Ripley jednak zaczyna prowadzić własną, niepokojącą grę i aby zdobyć to, czego od zawsze pragnął - prestiż i akceptację otoczenia, a także wygodne życie bez trosk o przyziemne problemy codzienności - nie cofnie się przed niczym.

Film jest niesamowicie błyskotliwy, niejednoznaczny, ma fantastyczny klimat, a Minghella okazuje się mistrzem w stopniowaniu napięcia. To hipnotyzująca adaptacja kryminału Patricii Highsmith (która o tytułowym Ripley'u napisała kilka książek, wielokrotnie ekranizowanych, a w rolę Toma Ripley'a wcielali się między innymi Dennis Hopper, John Malkovich i Alain Delon).

Dickie i Tom przybywają do Rzymu na jeden dzień, by zobaczyć się z przyjacielem Dickiego, Freddiem (Philip Seymour Hoffman). Scena spotkania z Freddiem została nakręcona na Piazza Navona, w jednym z ulubionych miejsc cyganerii artystycznej całego świata.

Gdy Freddie i Dickie rozpoczynają swoją podróż po jazzowych klubach, Tom wybiera zwiedzanie - mistrzowskie zdjęcia Johna Seale'a ukazują piękno Rzymu - można zobaczyć wąskie uliczki pamiętające Cezara, Muzeum Kapitolińskie czy Forum Romanum.

Tom powraca do Rzymu kilka tygodni później. Zatrzymuje się w Grand Hotelu, robi zakupy w butiku przy Piazza di Spagna i umawia się w kawiarni przy Schodach Hiszpańskich ze spotkaną przypadkowo znajomą Meredith (Cate Blanchett).

Niesamowity film, niesamowite miasto.
Zdjęcia Rzymu robiła Utalentowana Panna Julita.