Pewien dżentelmen

Jeszcze niedawno wydawało mi się, że nie ma lepszych filmów, niż te z Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej. Ich klimat, problematyka i sposób przedstawiania rzeczywistości odpowiadają mi w 100% i dlatego wprost uwielbiam je oglądać. Niedawno jednak zaczęłam poznawać kino skandynawskie i chyba się w nim zakocham!

Bardzo lubię ten smoliście czarny humor filmów norweskich czy duńskich, który pomaga twórcom podchodzić do prezentowanych problemów z dystansem i bezpretensjonalnością. Niesamowicie podoba mi się też to, że twórcy ze Skandynawii nie udają mędrców, którzy chcą przedstawić gotowy filmowy przepis na to, jak żyć, to, że do każdej sytuacji i bohatera podchodzą w sposób maksymalnie indywidualny i to, że ich rzeczywistość, często przygnębiająca, nie otrzymuje kolorowych filtrów, raczej: niezbędny naturalizm. Nie poznałam jeszcze tylu filmów z Norwegii, Danii czy Szwecji, aby zbyt mocno generalizować, jednak dzisiaj chcę opisać jeden, który w ostatnim czasie zrobił na mnie naprawdę spore wrażenie.

„Pewien dżentelmen”

reż. Hans Petter Moland

scen. Kim Fupz Aakeson

2010

Ulrik (Stellan Skarskård) właśnie wyszedł z więzienia. Spędził w nim dwanaście lat za zabójstwo kochanka swojej żony. Po tym czasie, żona ciągle ma do niego żal, syn wymazał ze swojego życia istnienie Ulrika, a on sam musi zatrzymać się u (nieatrakcyjnej i niespotykanie napalonej) siostry (Jorunn Kjellsby) swojego starego znajomego.

Klimat tego filmu jest wprost rewelacyjny. Zamiast depresyjnej opowieści o nawróceniu i ponownej socjalizacji człowieka upadłego, mamy tutaj czarną komedię, w której były więzień staje się niemal playboyem i z prawdziwą fantazją rozlicza się ze swoją mafijną przeszłością. Film miejscami bywa też smutny, ale nie jest to smutek rozpaczy, raczej: rozczulenia.

Kapitalna jest sama postać Ulrika – Stellan Skarskård stworzył wielowymiarową rolę, wzruszającą i rozbrajająco zabawną jednocześnie, za którą otrzymał Amandę – nagrodę Norweskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego. Rewelacyjne tło stanowią dla niego wspomniana Jorunn Kjellsby, Aksel Hennie w epizodycznej roli handlarza bronią i Bjørn Sundquist jako nadmiernie elokwentny mechanik, z którym po wyjściu z więzienia pracuje Ulrik. 

Warto w tym filmie zwrócić uwagę na akcenty polskie: główny bohater co prawda ma w swoim pokoju telewizor, ale odbiera tylko jeden kanał: polski. Dlatego razem ze swoją współlokatorką ogląda „Trędowatą” i tańczy do piosenki duetu Krzysztof Krawczyk & Goran Bregović. Polska jawi się tu co prawda jako dosyć egzotyczna kraina, w której nawet kazirodztwo nie jest niczym zaskakującym, jednak jest to wplatane w dialogi ze smakiem i dużym poczuciem humoru.

A Wy które kinematografie oglądacie najchętniej?

Fotografie: novekino.pl

Kinomaszyna 4. - Ojcowie i Córki (część 2)

Powróćmy jeszcze dzisiaj na moment do tematu wtorkowej audycji - w Kinomaszynie opowiadałam o różnych przedstawieniach relacji ojców z córkami w kinie, a poprzednią część podsumowania możecie przeczytać TUTAJ

* * *

"Mamma Mia!"

reż. Phyllida Lloyd

2008

Jeszcze inna sytuacja ma miejsce, gdy to matka ma hippisowską młodość, a jej jedyna córka... aż trzech domniemanych ojców.

Sophie (Amanda Seyfried), córka Donny (Meryl Streep) wychodzi za mąż. Mieszka w pięknym miejscu ze wspaniałym mężczyzną u boku, ale tego, czego jej tak rzeczywiście bardzo brakuje, to potwierdzenie, kto tak naprawdę jest jej ojcem.

W starym pamiętniku matki odnajduje trzy nazwiska mężczyzn, z którymi we wczesnej młodości połączyło Donnę gorące uczucie i zaprasza wszystkich trzech na swój ślub. Wierzy, że gdy tylko mężczyźni staną przed nią, poczuje, czyją jest córką.

Niestety, życie bywa nieco bardziej skomplikowane niż bajka, dlatego Sophie szybko przekonuje się, iż poszukiwanie ojca to proces długotrwały i wymagający sporego zaangażowania wszystkich stron.

Być może życie to nie bajka, ale "Mamma Mia" to film, który ma nam sprawić sporo przyjemności. Przede wszystkim przez dwie godziny możemy posłuchać piosenek kultowej ABBY w nowych aranżacjach i absolutnie przebojowych wykonaniach i sceneriach. To także historia, która przywraca wiarę w dobro, dlatego wszyscy trzej domniemani ojcowie (Pierce Brosnan, Colin Firth i Stellan Skarsgard) decydują się przejąć na siebie ojcowskie obowiązki i traktować Sophie jak własną córkę, co jest na swój sposób naprawdę czarujące.

Plotka głosi, ze Pierce Brosnan przyjął rolę, zanim przeczytał scenariusz, gdy tylko dowiedział się, że rolę Donny zagra Meryl Streep. I chyba nikt nie powinien się temu dziwić...
 

"Wszyscy mają się dobrze"
reż. Kirk Jones

2009

Kolejny film, do którego mam ogromną słabość jest remakiem włoskiego hitu Giuseppe Tornatore. Frank (wspaniały Robert De Niro) po śmierci żony zauważa, że tylko on miał tak naprawdę dobry kontakt z dziećmi.

 

Wyrusza w podróż, by odwiedzić swoje dwie córki i syna i spostrzega, że tak naprawdę, niewiele o nich wie. Ponadto okazuje się, iż to, co wiedział, to w większości półprawdy bądź kłamstwa, które jego dzieci stworzyły po to, by go nie martwić, ale też, by nie narazić się na krytykę.

Ujawnienie całej prawdy okaże się być bardzo bolesne, ale także – naprawdę oczyszczające.

Ponadto film jest dla mnie absolutnym numerem jeden w kategorii najbardziej wzruszających filmów zeszłego roku, a cała opowieść jest naprawdę piękna, mądra, urzekająca i mimo wszystko - miejscami czarująco zabawna. 
 

"Somewhere. Między Miejscami"
reż. Sofia Coppola

2010

To najnowszy film Sofii Coppoli, będący ciągle jeszcze na ekranach kin.

Hollywoodzki gwiazdor Johnny Marco (Stephen Dorff) mieszka w dekadenckim hotelu, jeździ błyszczącym ferrari, noce spędza na oglądaniu kiczowatych występów tancerek erotycznych lub spotykaniu się z kobietami, o których zapomina w chwilę po tym, jak zamknie za nimi drzwi.

Niespodziewanie w życie celebryty wkracza Cleo (Elle Fanning) – jedenastoletnie córka Johnny'ego. To wywraca jego świat do góry nogami i zmusza go do zmiany przyzwyczajeń.

Sofia Coppola powraca w filmie do swoich ulubionych motywów – samotności, zatracenia się w życiowej nudzie.

Mi jednak brakowało w tym filmie odrobiny finezji, którą możemy odnaleźć w "Przekleństwach niewinności" czy "Między Słowami". Podobne odczucia mam także z samym portretem relacji ojciec-córka i mam wrażenie, że ich transformacja mogła zostać ukazana z większą głębią emocjonalną.

"Mała Syrenka"

reż. John Musker, Ron Clements

1989

Jeśli chodzi o najciekawsze przedstawienie kontaktów ojca z córką w kreskówce, według mnie nie ma lepszego przykładu, niż "Mała Syrenka". Realizacja Disney'a jest przede wszystkim świetnym filmem, a dopiero później – rozrywką  na najwyższym poziomie dla całej rodziny.

Syrenka Ariel, jest córką króla mórz Trytona, uparcie chroniącego ją przed światem, który znajduje się ponad powierzchnią wody.
 

Pewnego dnia, Ariel wypływa na ląd, gdy nagle nadchodzi ulewa, sztorm i burza. Statek zaczyna spadać na dno, ale na szczęście Arielce udaje się uratować młodego i przystojnego księcia Eryka. Ona zakochuje się w nim od pierwszego wejrzenia i śpiewa mu syrenią pieśń, jednak znika zanim Eryk zdąży otworzyć oczy. By stać się człowiekiem, syrenka podpisuje diabelski pakt z morską wiedźmą, Urszulą i od tej pory, w zamian za swój anielski głos, przez trzy dni może żyć jako kobieta.
 

Tryton, gdy dowiaduje się o tym, że jego ukochana córka zniknęła, by żyć wśród ludzi, ma złamane serce. Życie jego córki ważniejsze jest dla niego nawet od królestwa i władania oceanami. W efekcie okazuje się, że naprawdę kocha Ariel tak mocno, że sam pomaga jej pozostać na lądzie, co jest chyba najbardziej wzruszającym świadectwem jego miłości.

Już teraz zapraszam na wtorkową audycję, jak zawsze o 21:00 w UniRadiu!

Możecie także znaleźć mnie na Facebooku.

fotografie: allmoviephoto.com, disneyheaven.com

Malarskość wieloznaczna II

Miloš Forman uważany jest za twórcę wybitnego – banałem byłoby każde argumentowanie ewidentnej klasy filmów takich jak „Lot nad Kukułczym Gniazdem”, „Amadeusz”, czy „Skandalista Larry Flynt” – jednak jego film „Duchy Goi”, którym powrócił w 2006 roku po siedmiu latach przerwy w pracy, wzbudził w krytykach mieszane uczucia. Być może dlatego, że nie jest on tak spektakularnie naładowany emocjami (jednak proszę pamiętać o genialnym Javierze Bardemie!) ani odkrywczy zarówno pod względem treści, jak i realizacji czy przesłania. Nie można jednak zaprzeczyć, iż Stellan Skarsgard nakreślił postać Francisco Goi bardzo interesująco (przy czym nie można odmówić samemu reżyserowi kapitalnego wyczucia w prowadzeniu aktorów), a niepokojące barwy doskonale oddają klimat Hiszpanii schyłku XVIII wieku, podczas gdy kraj pustoszony był przez wojska napoleońskie, a twórczość Goi jest najlepszym odzwierciedleniem niepokoju zarówno w społeczeństwie, jak i na królewskim dworze.

Czasami twórcy decydują się na dopowiedzenie kilku słów do biografii malarza, tak czyni Peter Webber adaptując bestsellerową powieść Tracy Chevalier „Dziewczyna z Perłą”. Odmalowuje brudny, depresyjny pejzaż miasta Delft w XVII-wiecznej Holandii, gdzie rozgrywa się emocjonalna potyczka w trójkącie uczuciowym: Johannes Vermeer (Colin Firth)– jego zazdrosna małżonka w oparach podszeptów matki – siedemnastoletnia Grier (Scarlett Johansson), ich śliczna służąca, która pozuje mistrzowi do portretów. Biografia malarza została wzbogacona o namiastkę mezaliansu najprawdopodobniej, by podnieść temperaturę fabuły i uczynić ją bardziej intrygującą.

Trochę inaczej rzecz ma się w filmie Juliana Schnabela – „Basquiat. Taniec ze śmiercią”, w którym pojawia się osoba Alberta Milo, zagrana przez Gary'ego Oldmana. Jest to bowiem fikcyjna postać dopisana specjalnie i zarazem alter-ego reżysera, który sam jest malarzem. Film ukazuje słodko-gorzką biografię Jeana-Michele'a Basquiata (granego przez Jeffrey'a Wrighta), prekursora graffiti, który swoimi napisami na murach bulwersował społeczeństwo Ameryki drugiej połowy XX wieku, natrząsając się z burżuazji i społecznych skłonności do hipokryzji. Na początku lat 80. spotkał on swojego mistrza, Andy'ego Warhola (czy jest ktoś bardziej odpowiedni do tej roli niż David Bowie? Według mnie jest to pytanie czysto retoryczne) i wspólnie stworzyli kilka prac. Basquiat zmarł w wyniku przedawkowania heroiny. Nie potrafił znaleźć w swoim życiu złotego środka, lawirując między kobietami, mecenasami sztuki (nie mogę nie wspomnieć Dennisa Hoppera w roli Bruno Bischofbergera. Hopper to jeden z tych aktorów, którzy magnetyzują niezależnie, czy grają główną rolę, czy marginalny epizod) i swoją prywatną bohemą wiecznie młodych i nieustannie narkotyzujących się nonkonformistów.

ciąg dalszy nastąpi, a całość można przeczytać

TUTAJ

www.g-punkt.pl